امید و آینه

روز می چکد از آسمان دلم قطره قطره و خاکستری می ماند نقطه نقطه دل بهانه می گیرد آرام و ساکت و اما باران به گوشه چشمم می زند اکنون می فهمم او دیگر نیست آری مادرم را می گویم ......

واژه ها می چکند از آسمان ذهنم حرف به حرف باران حرف رقص حروف و ناگهان رود شعر جاری میشود زلال و سپید تا شاید عطش کودکی تشنه را در کویر جهان خاموش کند ....